رو بین و رادین

 

سلام عزیزان .سال نو مبارک

 

 

سلام به شما مهربون ها . مَثَل همیشه با محبت هستید و خیلى خوشحالم که شما رو اینجا دارم.
درست مى گویید خیلى کم مى نویسم و علت ِ اصلى کمبود وقتِ.
گلهاى من تمام وقت مامان و بابا و البته مامانى رو گرفتن. به خصوص که مکتب خانهِ مامان ندا هم مز ید بر علت بود براى پیدا نکردن وقت.
را دین گلى ما کلى شیطون شده و کسى باور نمیکنه که گل پسر ۱۵ ماهه ما همون پسر کوچولوى آرام و بى صدا است . مرجع تقلید اش هم که مشخص شده رو بین خودمون و تا اونجا که در توان اش باشه تمام کارهاى رو بین رو تقلید میکنه.
اسباب بازیهاى مخصوص سنش خیلى براش معنى نداره و فقط دوست داره با اسباب بازى هاى رو بین بازى کنه .
رو بین هم که تا حالا آرزو میکرد که را دین بزرگ بشه تا بتونم با هم بازى کنن فکر میکنم که به این نتیجه رسیده که شاید باید در مورد آرزوهاى بعدیش تجدید نظر کنه.

 

 

آخه شما عشق ما هستین

 

مهربون ها ممنون از نوشته هاى قشنگتون.
همچنان من بدو وقت بدو.
به همتون سر میزنم و دوستتون دارم

 

 

 

 

 

 

• مهربون ها من با تاخیرِ خیلى خیلى فراوان اومدم خونهِ پسر ها.
  خیلى وقت کم میارم و حسابى مشغول گلها هستم.
  گلهاى ما خوبن . رو بین ما به قول خودش دیگه ۵ ساله شده و من بعد از این باید بهش نگیم آقا پسر باید آقا  خطابش کنیم . وقتى ازش سوال میکنم که مامان جان اگر شما آقا باشى پس پاپا ؟؟؟؟
  جواب میده: خوب پاپا آقاى بزرگ هستن و من آقاى کوچیک . بعد کمى فکر میکنه و میگه نه بهتره که من آقاى متوسط باشم.
  را دین ما هم همچنان گل خندان ماست . به پسرک ده ماهه  من تمام تلاشش رو داره میکنه که زود تر راه بیوفته که از رو بین بیش از این عقب نمونه.

 

لعنت خداوند بر هر چى ویروس وباکتری.

 

آرزو میکنم که هر چه زودتر مریضى از خونهِ ما بره ۳ هفته است که همه مون مریض هستیم. روزى که رو بین کلاس شنا داشت از وسط راه برگشت خونه. توى ماشین حالش بد شده بود و این شروع مریضى بود. پسر گُلم ۳ روز میل به هیچ چیزى نداشت و هر چى میخورد بر میگردوند. خودش عصبانى شده بود و میگفت: مامان این باکتری ها نمى خوان از دل من بیرون برن؟ آخه من باید چى کار کنم.

 بعد از ۳ روز حالش بهتر شد و تونست به برنامه کارناوال مهدش  بره که کلى هم نگران بود که حالش خوب نشه.

 بعد ازکارناوال تبش شروع شد. . با هیچ چیزى نمیتونستیم تب رو پائین بیاریم فقط کمى پا شویه تأثیر داشت. گل پسرم اینقدر بدنش درد میکرد که تا آب به پاش میخورد گریه میکرد و من هم مثل همیشه با خودش پا هام رو زیرِ آب سرد میکردم اول مامان بعد رو بین و مامان . بلاخره بعد از یک هفته حال گُلم خوب شد و البته توى این یک هفته من هم همین مریضى رو گرفتم که  خیلى زود خوب شدم . بعد نوبتِ گل کوچولومون بود . تب ۴۰ درجه و گل خندون من حتى دیگه توان گریه هم نداشت. اینقدر بدن کوچولوش درد میکرد که تا دست به بدنش میزدم ناله میکرد.

  رو بین خیلى بهتره ولى را دین همچنان مریضه. دیشب تا ساعت ۶ صبح فقط توى بغلم میتونست بخوابه  تامیگذاشتمش  روى تختش بیدار میشد و گریه میکرد.
آرزو میکنم که هیچ وقت هیچ بچّه اى رو مریض نبینم. این چند روز فقط آرزو میکردم که کاش تمام این مریضی و دردهای گلهام  رو من داشتم.

 

 

وقتى گلهاى قشنگم باید  TV نگاه کنن. اینقدر برف اومده که توى خونه باید باشیم. روز شنبه و زندانى در خانه.
راستى نگاه کردن به  TVبیشتر از یک ساعت در  روز چقدر میتونِه تاثیر گذار باشه روى بچه ها؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

وقتى را دین خواب خوابه و رو بین خیلى خوابه.

 

 

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر

موضوعات وبلاگ

نویسندگان همکار

لینکستان